Niedobór wzrostu

Najczęstszymi przyczynami znacznego niedoboru wzrostu określanego jako karłowatość są dysplazje kostne. Wśród nich najczęstszą jest achondroplazja. Znaczny niedobór wzrostu powodują również inne schorzenia takie jak: hipochondroplazja, pseudoachondroplazja i inne dysplazje, zespół Turnera, krzywica hipofosfatemiczna i inne. Mniejsze niedobory wzrostu bez istnienia jakiejkolwiek chorobowej przyczyny tego stanu określa się mianem niskiego wzrostu pochodzenia konstytucjonalnego. Do niedawna jedyną możliwością leczenia niektórych z tych stanów była kosztowna i mało efektywna terapia hormonem wzrostu. Metoda Ilizarowa stworzyła nowe możliwości leczenia tych chorych i pozwoliła na zwiększenie ich wzrostu nawet o kilkadziesiąt centymetrów. Leczenie to jest jednak bardzo długotrwałe i obciążające, dlatego wymaga bardzo dokładnej oceny przedoperacyjnej i ostrożnej kwalifikacji chorego.

Przykład kliniczny

niedobor_wzrostu_Ryc_1_f1
niedobor_wzrostu_Ryc_1_f2
Chory 17 letni z niedoborem wzrostu (110 cm) na tle dysplazji chrzęstnokostnej.
Ten sam chory - widok z tyłu.
Zaburzenie proporcji ciała. Skrócenie długości kończyn w stosunku do tułowia.
niedobor_wzrostu_Ryc_1_f3
niedobor_wzrostu_Ryc_1_f4
Pierwszy etap leczenia. Po założeniu aparatów Illizarowa na prawe udo i lewą goleń.
Kończyny dolne w aparatach
niedobor_wzrostu_Ryc_1_f6
niedobor_wzrostu_Ryc_1_f7
Po zakończeniu leczenia. Wzrost 128 cm
Po zakończeniu leczenia. Wzrost 128 cm